De Kennismaking
Ik ben geen meesterwerk van Leonardo da Vinci. Er hangt geen perfect museumlicht op mijn leven en er zit geen gouden lijst omheen. Maar ik ben wél gevormd door de grote Kunstenaar zelf: God, de Schepper van hemel en aarde. Het heeft alleen bizar lang geduurd voordat ik dat kon geloven.
Ik groeide op bij een liefdevolle moeder. Een vrouw op wie ze tegenwoordig waarschijnlijk een etiket als autisme of een licht verstandelijke beperking zouden plakken. Mijn vader was er vooral níét. En zijn afwezigheid liet een oorverdovende stilte achter. Het plantte een keiharde leugen in mijn hart: ik was nooit goed genoeg.
Ik zocht wanhopig naar rust, maar deed dat op plekken waar je alleen maar verder verdwaalt. Ik raakte diep verstrikt in het occultisme en gleed af in verslaving. Op een gegeven moment noemde ik mezelf steevast ‘bad luck’. Een weggooier. Maar Jezus noemde mij niet zo.
Terwijl ik er heilig van overtuigd was dat ik was afgeschreven, had Hij Zijn plan allang klaar om mij op te rapen. Na vijf donkere jaren in verslaving kwam die ene dag die voor altijd in mijn ziel gekerfd staat: 8 augustus 2008. Ik liet de drugs definitief achter me. Toch duurde het nog tot 1 januari 2023 voordat ik de controle echt uit handen gaf en mijn leven volledig aan Hem overgaf.
Vanuit Groningen stapte ik op de bus naar Bolsward. Overdressed en stik-onzeker, liep ik naar binnen bij Christelijke Gemeente Het Keerpunt.
En dat werd het letterlijk: mijn keerpunt.
Happy New Life!
Kort nadat ik tot geloof kwam, belandden Peter en ik in een flinke huwelijkscrisis. Je zou denken dat alles na een bekering meteen mooi en vredig is, maar de realiteit was anders. Toch bleek God groter dan onze gebrokenheid. De Goede Herder was namelijk niet alleen op zoek naar mij; Hij had ook Peter op het oog.
In februari 2023 besloot hij met me mee te gaan naar Het Keerpunt. Wat daarop volgde, waren vier loodzware maanden vol tranen. Voor het eerst durfde Peter zijn pijn echt toe te laten, in plaats van die krampachtig weg te stoppen. Op 9 april 2023, Eerste Paasdag, lieten we ons samen dopen. Twee mensen met een flinke rugzak, maar op dat moment pasgeboren in Christus. We begonnen aan een nieuw leven. Allesbehalve perfect, maar wel écht.
En geloof me, het bevrijdingspastoraat dat volgde was in ons geval absoluut geen overbodige luxe. Het heeft ons geleerd dat echte vrijheid niet iets is wat vanzelf spreekt. Het begint pas op het moment dat je de moed hebt om eerlijk naar jezelf te kijken. De vraag die ik mezelf toen vaak stelde – en nu aan jou stel – is dan ook: hoe vrij ben jij eigenlijk?
Niet lang daarna kregen we onafhankelijk van elkaar de duidelijke bevestiging dat we naar Spanje moesten vertrekken. Wat we in eerste instantie zagen als een definitieve emigratie, veranderde in een intense missietrip van tien maanden. Daar werden we verder gevormd in wie we zijn in Christus, in zowel onze identiteit als autoriteit. Makkelijk was het zeker niet. Er waren momenten waarop vasthouden aan Jezus simpelweg voelde als overleven. Maar juist in die spanning groeide onze relatie met Hem enorm. We leerden wat het betekent om echt te dienen in een kerk, om volledig afhankelijk te zijn van God alleen, en om het evangelie niet alleen aan te horen, maar het daadwerkelijk te léven.
Wat Hij in mijn leven heeft gedaan, kan ik alleen maar samenvatten als pure genade. Van streetlife-loser naar een geliefd kind van God. Die transformatie gun ik werkelijk iedereen.
Dat is de enige reden waarom ik alles heb opgeschreven. Niet omdat ik mezelf zo belangrijk vind, maar omdat ik hoop wil geven aan mensen die in vergelijkbare situaties vastzitten. En als bemoediging voor familieleden die soms moedeloos toekijken: blijf bidden. De Goede Herder zocht, en vond, zelfs dit verloren schaapje.
Maar om de redding écht te begrijpen, neem ik je in mijn boek mee terug. Ver terug. Mijn verhaal begint namelijk niet bij mijn bekering, maar nog ver voor mijn geboorte. Het begint bij mijn wortels op Urk en de zware schaduw van een vader zonder gezicht.
Vanaf dat punt vertel ik rauw en ongefilterd hoe mijn leven ontspoorde. Ik neem je mee in de diepe gebrokenheid van mijn jeugd, de foute keuzes die zich opstapelden en de verstikkende, destructieve greep van verslavingen. Hoe die neerwaartse spiraal eindigde in keiharde nachten op straat, welke bloedstollende geestelijke strijd we jaren later in Spanje uitvochten en hoe onbegrijpelijke genade uiteindelijk álles nieuw maakte.
Mijn manuscript is bijna gereed om naar de uitgeverijen gestuurd te worden. In "Trip van een nachtvlinder" laat ik de donkerste uithoeken van mijn leven zien, met maar één doel: je laten ontdekken dat absoluut niemand te ver weg is om gevonden te worden.
